Trage Tocht Lexmond

15,5 km

Een dag om nooit te vergeten. De maximale reistijd voor een ritje naar een wandeltocht is voor ons vooralsnog op een half uurtje gezet. De natuur in de auto is nou niet bepaald indrukwekkend...

De Trage-Tocht in Lexmond voldoet net aan dit criterium en dus viel vandaag de keuze op deze supertocht.

Geparkeerd bij een sportcomplex, druk op dat moment, maar ruim voldoende plaats voor een fiatje. Vandaar een kilometer lopen naar het beginpunt van de route.

Het eerste deel (en ook het laatste) is een smal pad langs boomgaarden, treurwilgen en sloten. Zo nu en dan een weids uitzicht over weilanden met schapen, hoge populieren en her en der een boerderij. 

Flink drassig na de vele regen en het hoogstaande water in de polder, dus was het goed opletten waar we onze voeten neerzetten. Slechts een enkele keer ging dat bijna fout en maar één maal van een glibberige helling afgegleden. Viel dus best wel mee...

Mooie houten bruggetjes over de vele sloten en stuwen, oud zuid-hollandse polder waar je de tijd ziet stilstaan. Het doet er absoluut niet toe of het nou ochtend of middag is, het zicht is weids en onze blik verruimde zich tot grote breedte en hoogte. We gingen er spontaan van zingen en huppelen.

Aan het einde van de lange weg langs wilgen en water rechtsaf en over een lange dijk naar een vogeluitkijkhut. Daar hebben we op een handige picnictafel onze bammetjes en thee genuttigt. Wat een genot steeds om in de natuur die pure bruine-kaas-met-pindakaas boterhammen te verorberen.

Na deze voortreffelijke lunch een een kort stukje door een schattig dorpje gelopen tot aan de Lek. De waterstand is een nog zichtbaar probleem, minstens anderhalve meter te laag en tientallen meters te smal. De passerende vrachtboten waren duidelijk minder beladen dan mogelijk. 

Een flink stuk langs de Lek aan de linker kant en mooi uitzicht op de dijk aan de rechterkant achter de rug ging de weg naar rechts richting het eerste stuk, maar dan de andere kant op. 

Het najaarszonnetje begon te zakken en onze beentjes werden steeds zwaarder, maar het einde-begin was weer in zicht. Het was een geweldige dag, zonnig, niet warm en niet te fris en voornamelijk onverharde paden met een heel wisselend landschap. Dat de natuur ook medogenloos is kun je zien aan de dode eend, dat ik weer een bescheiden record qua stappen gescoord heb aan de stappenteller, dat lage zon lange schaduwen geeft en de rivieren water te kort hebben aan de koeien bij de Lek. 

Vlak voor het einde van de tocht hebben we bij een tankstation maar een welverdiende mars en snicker gekocht om in de auto nog even lekker na te genieten alvorens huiswaards te gaan . Het was donker toen we weer thuis waren.

Tot nu toe met afstand de mooiste tocht, wandelen in de natuur is geweldig...

Maak jouw eigen website met JouwWeb