We wandelen nu wel zo lekker samen, maar dat is niet zomaar gegaan.
Vroeger lukte dat wel, toen we nog zonder kroost samen en jong waren, allebei een goede baan, geen kinderen en dus veel vrije tijd maakte dat mogelijk.
Maar een druk leven met hard werken en drie prachtige dochters opvoeden bood daarna weinig ruimte voor lange wandelingen en toen de koters de deur uit waren werd dat niet anders. Een ontsteking in de knie en een ietwat eigenwijs karakter dat liever niet voor een operatie koos heeft jarenlang flinke stukken wandelen onmogelijk gemaakt. Veelvuldige opmerkingen hierover en uiteindelijk de wetenschap dat het gevoel oud te zijn op je 68ste niet ideaal is hebben gelukkig geleid tot de keus een nieuwe knie te laten aanmeten. Dank aan de orthopeed, mijn partner en familieleden die samen met een goede revalidatiebegeleiding en vooral veel oefeningen mogelijk maken dat ik weer een stuk van 18 kilometer kan wandelen. Niet zomaar, stapsgewijs en steeds een stukje verder en elke keer met wat minder ongemak.
We gaan weer regelmatig samen wandelend op pad, minstens eenmaal per week. Soms met een dochter, vrienden of buurvrouw en altijd bij het wakker worden popelend van ongeduld.
Het maakt ons blij en gelukkig. We lachen, genieten van de natuur, ontmoeten onderweg aardige mensen met bijzondere verhalen en verwonderen ons om de vanzelfsprekende maar ook verrassende schoonheid van wat nederland te bieden heeft. Mijn partner heeft mij niet meer als beperkende rem voor wat betreft het wandelen en ik ben aan het eind van elk wandelavontuur vooralsnog "rete" moe, maar intens tevreden.
Ik raad iedereen aan hetzelfde te doen, niet daar waar wij net lopen natuurlijk, maar dat weten we toch nooit van te voren.
We hebben al ruim 200 kilometer gelopen inmiddels en eindelijk een zwarte specht gezien...
Maak jouw eigen website met JouwWeb